Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

«ωχ αδερφέ… ποιος είμ’ εγώ να κάνω τη διαφορά…».
Απορία
Κύριε διευθυντά
Πώς ένα παιδί που μεγάλωσε υπό τον κομπλεξικό γονεϊκό ανταγωνισμό για τους σχολικούς βαθμούς και έπαιζε ποδόσφαιρο στον υπολογιστή, γιατί στη γειτονιά του δεν υπήρχε χώρος πέρα από τσιμέντο και κατέληξε να είναι ένας καθηλωμένος στην απάθεια έφηβος, που πέρασε στο πανεπιστήμιο γιατί «άκουσε» τους γονείς του και εκεί προσηλυτίστηκε από την πρώτη στιγμή από τα κόμματα, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων έμεινε αδιάφορος έξω από αυτά, σπουδάζοντας βέβαια σε καθηγητές, στην πλειοψηφία τους εγκεκριμένους από αυτά, για να πάρει «χαριστικά», «ξεφορτωτικά» και σε κάθε περίπτωση δεδομένα, το όποιο πτυχίο του, για να βγει στην αγορά εργασίας όπου το μείζον προσόν είναι ο γνωστός, δεν θα γίνει ο ενήλικας που θα φοροδιαφύγει, θα πουλήσει φτηνά την ψήφο του, θα θα θα («θα» πραγματικά και καθημερινά!), ή στην καλύτερη και πιο έντιμη περίπτωση, θα φύγει από τον τόπο που μιλούν τη μητρική του γλώσσα και σιχτιρίζοντάς τον θα τον αφήσει να βουλιάξει χωρίς αυτόν; Οι πιο πολλοί βέβαια θα μείνουν… Και το ερώτημα, θα απαντηθεί καταφατικά και ενισχυτικά προς το παρόν ελληνικό σύστημα με το «ωχ αδερφέ… ποιος είμ’ εγώ να κάνω τη διαφορά…».

Μιχαλης Κικριλης , επιστολή στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.